شاخص های اساسی عملکرد
امولسیون در ابتدا باید دارای ظاهری یکنواخت و پایدار، عاری از جداسازی فاز قابل توجه، کلوخه، رسوب یا ناخالصی های مکانیکی باشد. پارامترهای اصلی آزمایش شامل محتوای غیرفرار (محتوای جامدات)، مقدار pH، ویسکوزیته، چگالی و اندازه ذرات است. محتوای جامد بر تشکیل و ضخامت لایه پوشش نهایی تأثیر می گذارد. ویسکوزیته بر عملکرد ذخیره سازی، حمل و نقل و کاربرد تأثیر می گذارد. و مقدار pH بر پایداری امولسیون و همچنین سازگاری با سایر افزودنی ها تأثیر می گذارد. محدوده پارامترهای خاص بسته به نوع امولسیون پوشش معماری متفاوت است. یک مجموعه از مقادیر را نمی توان به طور جهانی اعمال کرد.
فیلم{0}}شاخص‌های عملکرد را تشکیل می‌دهد.
عملکرد شکل‌دهی فیلم یک شاخص مهم برای امولسیون‌های پوشش معماری است، که عمدتاً بر روی حداقل فیلم{1}}دمای شکل‌دهی (MFFT)، دمای انتقال شیشه (Tg) و ظاهر و یکپارچگی لایه پوشش تمرکز می‌کند. MFFT یک پارامتر کلیدی برای تعیین اینکه آیا امولسیون می‌تواند یک فیلم پیوسته و بدون ترک در شرایط دمایی خاص تشکیل دهد یا خیر است. اگر MFFT خیلی زیاد باشد، مسائلی مانند سفید شدن فیلم، ترک خوردن، یا تشکیل ناقص فیلم ممکن است در هنگام اعمال دمای پایین{5}} رخ دهد. بنابراین، ویژگی‌های تشکیل‌دهنده فیلم امولسیون‌های معماری باید بر اساس کاربری مورد نظر (داخلی در مقابل دیوارهای خارجی) و محیط اقلیمی خاص انتخاب شود.
شاخص های پایداری ذخیره سازی
امولسیون های پوشش معماری باید در طول حمل و نقل و ذخیره سازی پایدار بمانند. در نتیجه، ارزیابی‌ها معمولاً پایداری مکانیکی، یخ{0}}پایداری ذوب، پایداری ذخیره گرما، و تغییرات ظاهری پس از ذخیره‌سازی طولانی- را پوشش می‌دهند. امولسیون واجد شرایط زمانی که در شرایط مشخص نگهداری می شود، نباید دمولسیفیکاسیون شدید، انعقاد، جداسازی فاز یا تغییرات غیرعادی ویسکوزیته را نشان دهد. امولسیون های با پایداری خوب نه تنها عمر مفید محصول را افزایش می دهند، بلکه مشکلات کیفیت پوشش ناشی از تغییر حالت امولسیون را در حین استفاده به حداقل می رساند.